22 Jun, 18:24, 356 x viewed

Hij doet een stap achteruit. Met zijn hoofd een beetje schuin tuurt hij door zijn wimpers naar zijn werk. Hij zucht, gooit zijn kwasten neer en loopt naar de radio. Zachte klanken vullen de kamer. De zon glipt tussen een kiertje van de gordijnen door.
Hij zakt neer in een leunstoel die hem uitzicht biedt op zijn werk. Van een afstand ziet het er goed uit. Een indringende blik staart hem aan, een blik die hem door de hele ruimte achtervolgt, zoals altijd. Ze is prachtig, in de donkerblauwe fluwelen jurk met haar donkere haar in lange strengen over haar schouder. Het fluweel nodigt uit tot aaien. Haar huid is blank.
Van dichtbij ziet hij echter dat het weer niet gelukt is. Hij heeft haar al zo vaak geschilderd en loopt steeds tegen hetzelfde probleem aan. De bloemen, het lukt gewoon niet. Hij kan alles schilderen, alleen die rozen. Wat hij ook doet, ze worden altijd té rood, te vurig naar zijn smaak.
Hij leerde haar kennen toen hij jong was. Als model kwam ze op de academie, in die blauwe fluwelen jurk. Met blote schouders en haar donkere haar was zij de vrouw die hij slechts uit dromen kende. Achter haar stond een bos donkerrode rozen.
Hij had haar geschilderd. De docent had hem gecomplimenteerd. Hij vond het zelf echter niet geslaagd. Hij zag een prachtige kleurencombinatie voor zich, de diep donkerrode rozen, het blauwe fluweel, haar roomkleurige huid en de lange donkere haren. Het was een beeld dat hem raakte. Als hij naar zijn schilderij keek, miste hij iets.
Het had hem nooit meer losgelaten. Inmiddels heeft hij haar ontelbare malen geschilderd, op kleine en grote doeken, met olieverf, met aquarelverf, met krijt. Zijn atelier staat vol doeken van haar. Telkens hetzelfde beeld, met elke keer weer die ogen en die mislukte bloemen.
Hij staat op, pakt een kwast en mengt rode verf. De kleur is zoals hij zich herinnert. Hij loopt naar het doek en schildert de rozen opnieuw. Het lijkt heel erg goed, maar toch mist hij weer de juiste tonen.
“Roses are red my love, violets are blue. Sugar is sweet, my love. But not as sweet as you”, zingt een vrouwenstem, terwijl de deur opengaat. Haar ogen kijken hem lachend aan. Een paar extra ogen, dezelfde die de ruimte vullen. Deze ogen stralen echter warmte en liefde uit. Er tekenen zich wat kleine rimpeltjes rondom haar ooghoeken af. Haar donkere haar is nog net zo mooi als vroeger.
Ze gooit haar jas op de leunstoel, loopt naar hem toe en slaat haar armen van achter om hem heen. Haar hoofd rust tussen zijn schouderbladen. Hij voelt de warmte van haar lichaam tegen zijn rug.
“Lukt het weer niet, schat?”, mompelt ze zachtjes, met haar gezicht in zijn trui.
“Nee, die rotbloemen. Ik krijg de kleur wéér niet goed.”
“Houd er dan ook mee op, lief, wat maakt het uit. Schilder eens iets anders dan die bloemen.”
“Nee, ik wil dat het lukt. Het moet.”
“Doe dan die zogenaamd mislukte schilderijen weg. Ik vind het niet leuk hier. Al die ogen die je aanstaren.”
Ze wrijft haar wang over zijn rug en aait zijn borst. Hij gooit zijn kwast neer, draait zich om en pakt haar bij haar polsen. “Laat me nou maar. Ik schilder genoeg andere dingen. Eens wil ik deze goed krijgen. Jij, zoals je vroeger was en die bloemen horen daarbij.”
Ze gaat met opgetrokken benen zitten in de stoel en kijkt zwijgend toe hoe hij driftig verder schildert. Zachtjes neuriet ze mee met de radio. Hij zit op zijn knieën voor het meer dan menshoge schilderij.
De blik in de ogen hindert haar. Ze staat op en slaat de deur hard achter zich dicht. Hij haalt zijn schouders op en kijkt naar zijn schilderij. Zijn droombeeld staart hem aan. Hij laat zijn blik naar beneden glijden en haalt geërgerd zijn schouders op als hij de rozen ziet. Hij zet de radio hard en loopt naar het kleine keukentje om zijn materiaal schoon te maken.
Wanneer hij terugkeert, staat een bos donkerrode rozen in een vaas vóór het schilderij, precies voor de geschilderde rozen. Zijn hart wordt getroffen door het beeld dat hij ziet. Dit is precies waar hij al jaren naar zoekt en wat hem steeds niet lukt. In de stoel zit zij, in de blauwe fluwelen jurk, met haar haar over haar schouder. Ze lacht naar hem en staat op. Ze slaat haar armen om zijn nek en kust hem. Hij tilt haar op en gaat samen met haar in de stoel zitten. Opeens heeft ze een blauwe klaproos in haar handen en schuift hem achter haar oor.
“De winkel was nog open. Ze hebben kunstbloemen in echt alle kleuren. Deze is ook wel leuk, toch?”
Hij pakt de blauwe klaproos en staat op. Met wat lijm plakt hij de bloem op het schilderij, achter haar oor. Proestend van het lachen staan ze op, trekken hun jas aan en lopen naar buiten. Hij pakt zijn fiets. Zij tilt de jurk hoog op en springt achterop. Haar lange benen, gestoken in een spijkerbroek, bungelen aan weerszijden van zijn fiets. Een lapje donkerblauw fluweel is nog net zichtbaar.

© La

voor Cornell