25 May, 20:40, 408 x viewed

Het is stil, doodstil. Heel soms klinkt de roep van een krekel, ergens ver van hier. De bergen weerkaatsen alle geluiden tot in het oneindige. De hitte is bijna tastbaar, de zon brandt genadeloos aan een strakblauwe hemel en teistert alles wat in zijn blikveld komt. Bomen en struiken zuchten onder de droogte.
Het is hier nu nog groen, maar binnen enkele maanden zal alles verdrogen tot een dor landschap dat pas weer kleur krijgt wanneer de regen komt. Een zwoele geur van exotische bloemen hangt in de lucht. Een lichte verrotting is al merkbaar, als een overrijpe vrucht geeft de natuur haar geuren opdringerig aan de omgeving af.
De atmosfeer is sensueel en de geuren prikkelen mijn zinnen. Een lichte spanning maakt zich van me meester. Ik laat me in het hoge gras zakken. Het prikt een beetje. De lucht van de bloemen is doordringend. Het bijt in mijn ogen en kriebelt in mijn neus.
Ik haal diep adem. Ik moet er toch een keer aan wennen, aan dit land en het klimaat, de explosieve grillige natuur en de verleidingen die ze met zich meebrengt. De mensen hier hebben er geen last van, of leggen zich erbij neer.
In grote zwermen dwarrelen kleine vliegjes op wanneer ik ga liggen. Niemand kan me hier zien. Ik ben alleen. In de wijde omtrek is geen mens te bekennen. Al kan dat elk moment veranderen. Elke dag vervoert een lijnbus mensen naar de andere kant van het eiland. De weg is vlakbij. Twee keer per dag komt de bus en niemand weet wanneer. De grillen van de natuur hinderen het verkeer in sterke mate en de bus vertrekt pas wanneer de chauffeur gearriveerd is. Hoe laat hij aankomt, is elke dag opnieuw een verrassing.
Ik woon in een klein huisje hoger op de berg, net voorbij het hoogste punt, en verder gelegen van de weg. Als je niet weet waar het is, vind je het niet. Ik leef samen met een oudere dame en haar vijf jaar oude kleindochter. Het huis ligt aan de rand van een dorpje, een hechte gemeenschap waar iedereen elkaar kent en waar buitenstaanders niet welkom zijn.
De oude dame is lief en kookt heerlijk. Met handen en voeten praten we met elkaar. Haar stralende glimlach is veelzeggend, net als haar hand die mijn wang aait wanneer ze me niet begrijpt.
Het kleine meisje biedt me veiligheid. Ik ben van haar en zij is mijn vriendinnetje. Mijn steile blonde haar fascineert haar, net als mijn lichtblauwe ogen. Ze noemt me zonlicht in haar eigen taal, of vrouw van de zon.
Ze is een blij en sprankelend meisje, mijn beschermster. Ze mist haar vader die in het buitenland werkt, haar moeder leeft niet meer en ze woont bij oma. Ze is nu naar school en ik haal haar straks weer op. Dan lopen we hand in hand naar huis.
De mensen weten dat ik van haar ben en groeten me vriendelijk. Of eigenlijk ben ik van haar hele familie. Zonder haar zou ik belaagd worden door mensen die iets van me willen, die mij willen hebben. Zij geeft me de vrijheid hier te zijn en mijn leven te leiden.
Nu ik hier een aantal maanden ben, begin ik van het land en de mensen te houden. Ze bedoelen het niet slecht, al zou je op het eerste gezicht geneigd zijn anders te denken. Leven is hier overleven.
In de verte klinkt het naderen van de bus. De bergen leiden het geluid dat vreemde wegen volgt. Voorzichtig sta ik op, rustig vanwege de duizelingen. Een zonnesteek heb je hier zo te pakken. Grote zwarte pluimen naderen, de bus rijdt hier altijd langzaam vanwege de zachte berm en het diepe ravijn.
Het gevaarte rammelt voorbij. Muziek klinkt op, afgewisseld met de zware en soms haperende geluiden van de motor. De bus is afgeladen, op het dak liggen tassen en koffers hoog opgestapeld, talloze gezichten zijn te zien achter de ramen. Sommigen zwaaien. Twee donkere ogen staren me indringend aan. Mijn hart maakt even een sprongetje.
Wanneer de bus voorbij is, klim ik met moeite via het kleine uitgesleten voetpad de berg op. Takken zwiepen in mijn gezicht en mijn haar blijft hangen aan enorme rozenstruiken met grote doorns. Hijgend kom ik boven. Mijn kleine beschermvrouw staat al op me te wachten. Haar grote donkerbruine ogen kijken me lachend aan, haar gezichtje omlijst door talloze kleine vlechtjes.
“Ben je er al lang, lieverd?”. Ik probeer haar taal uit te spreken zoals het hoort.
Ze schudt haar hoofd. “Gaan we naar huis, zonlicht? Je hele gezicht is rood.”
“Ja, kom dan gaan we verder.”
Samen klimmen we naar beneden, naar het huis dat iets lager gelegen is. Wat zij niet weet, en ik wel, is dat haar vader er is. Als we het huis kunnen zien, hoor ik haar adem stokken. Ze kijkt me aan en ik knik. Ze rent het laatste stukje naar beneden en springt in de armen van haar vader. Ik loop achter haar aan. Hij vangt haar op en zwiert haar in de rondte. Ze slaat haar armen om zijn nek en haar benen om zijn middel. Ik loop op ze af, zijn grote zwarte ogen kijken me lachend aan.

© La